Het socio-kapitalistische complex

De overlevenden van de 22ste eeuw zullen de meest agressieve onderdrukkers van de 21ste zijn

Het probleem met socialisme is dat het inherent een leugen is. Kapitalisme en socialisme zijn geen tegengestelde, maar complementaire krachten. Tezamen maximaliseert deze socialistisch-kapitalistische Chimera de economisch draagkracht voor een grotere bevolking. Door middel van ‘gelijkwaardigheid’ wist socialisme onderlinge verschillen tussen mensen uit, om ze voor te bereiden op massaconsumptie, wat kapitalistische schaalvoordelen toelaat. Kapitalisme bedient om deze vlak gestreken massa’s op efficiënte wijze, en vergroot daarmee de economische draagkracht voor groeiende bevolkingen. Grotere bevolkingen bevorderen meer socialisme. Derhalve is kapitalisme socialisme’s vereiste: alleen welvarende landen kunnen de prijs van ‘progressie’ betalen.

We hebben een hulpbronnenprobleem. De voorraad aan olie, staal, bijzondere mineralen voor elektronicaproducten enzovoorts raakt steeds sneller op. Als iedere Chinese burger een auto wil bezitten net zoals de meeste Amerikanen en Europeanen, dan hebben we vier aardbollen nodig om voldoende auto’s te produceren. Vinden we geen nieuwe planeten om leeg te roven, dan moeten we Chinezen vertellen dat ze geen auto’s zullen kunnen rijden. Zij zullen dat is oneerlijk, misschien discriminatie of zelfs racisme ervaren. Waarom mogen die vervelende blanken dingen die zij niet mogen? Hierin ligt de uitvinding van sociale onderdrukking: westerlingen moeten de Chinezen onderdrukken, omdat ze anders hun welvaart moeten afstaan. Maar het is een denkfout te zeggen dat kapitalisme deze onderdrukking veroorzaakt. In plaats daarvan is sociale onderdrukking altijd het gevolg van verdere bevolkingsgroei, die steeds meer beperkte hulpbronnen vereist.

Het gevolg is dat we in de 21^ste eeuw de opkomst van zeer onderdrukkende ideologieën zullen meemaken, met tot doel om te voorkomen dat de have-nots zelf have-alls worden. De armen mogen niet rijk worden, anders worden de rijken arm. Juist welvarende mensen zullen sociale onderdrukking uitoefenen en kiezen daarbij hun favoriete wapen, bijvoorbeeld discriminatie naar economische klasse, geboortekaste, stam, nationaliteit, religie, ras of anders. Allesbehalve één ding is duidelijk: de rijkste, meest technologisch gevorderde mensen zullen degenen zijn die de ‘anderen’ onderdrukken. Wat nog ter discussie staat is of die onderdrukkers nog steeds westerlingen zullen zijn of dat Oost-Azië of een ander werelddeel het Westen zullen belagen met een verrassingsaanval.

De onuitgesproken boodschap is: de mensheid heeft het finale stadium van een wereldwijde tragedie van de meent bereikt, maar noch socialisme, noch kapitalisme zullen het probleem kunnen oplossen. Nieuwe, sociaal onderdrukkende ideologieën kunnen dat wel—zoals bijvoorbeeld de ideologie achter de Islamitische Staat—omdat de enige werkelijke oplossing voor een tragedie van de meent is het aantal consumenten te verminderen. Dat verminderen van de bevolking kan gedaan worden door ofwel vrijwillige geboortebeperking—wat dus sociale onderdrukking vereist—of onvrijwillig door middel van honger, oorlog en, uiteindelijk, doelmatige vernietiging en genocide, zoals de door IS geleide vernietiging van de Yezidi-christenen in Syrië en Irak. Zo vergroten IS-strijders de overlevingskansen van hun eigen bevolkingsdeel ten koste van zwakkere anderen.

Zolang we geen nieuwe werelden vinden om te koloniseren en buitenaardse volkeren om aan ons hebzuchtige systeem te onderwerpen, zal het huidige systeem onvermijdelijk ineenstorten. De overlevenden van de 22^ste eeuw zullen de meest agressieve onderdrukkers van de 21^ste zijn.